Coraz więcej rodziców dzieci z ADHD alarmuje, że w polskiej szkole wciąż częściej reaguje się na trudne zachowania karą niż realną pomocą. Z danych przebijających się do debaty publicznej wynika jasno: bez formalnych rozwiązań, takich jak orzeczenia czy konkretne procedury wsparcia, dziecko z ADHD łatwo trafia na margines klasy. A to oznacza nie tylko gorsze wyniki w nauce, ale też spadek samooceny, napięcie w domu i narastające konflikty ze szkołą.
Szkoła nadal zbyt często widzi „niegrzeczność”, a nie objawy ADHD
Jednym z największych problemów jest błędna interpretacja zachowania dziecka. Dziecko, które przerywa, wierci się, zapomina poleceń albo reaguje impulsywnie, bywa postrzegane jako niezdyscyplinowane. Tymczasem w ADHD to zwykle efekt trudności z samoregulacją, koncentracją i kontrolą impulsów. Rodzice w petycjach do Ministerstwa Edukacji podkreślają, że potrzebują nie kolejnych ocen zachowania, ale narzędzi, które pozwolą dziecku funkcjonować w klasie bez przeciążenia.
Orzeczenie nie rozwiązuje wszystkiego, ale bez niego wsparcie bywa fikcją
W praktyce wiele szkół ogranicza się do ogólnych deklaracji. Rodzice zwracają uwagę, że dopiero orzeczenie otwiera drogę do konkretnych działań: dostosowania wymagań, wydłużenia czasu pracy, jasnych zasad, wsparcia pedagoga czy psychologa. Dlatego w Sejmie i w środowisku ekspertów pojawiają się głosy, że potrzebne są rozwiązania systemowe, a nie uznaniowość dyrektorów lub nauczycieli. Bez tego wsparcie dla dziecka zależy od dobrej woli placówki, a nie od prawa.
Co zmieniłoby sytuację rodzin w Polsce
Konferencje i petycje pokazują, że temat przestał być niszowy. Rodzice nie proszą o przywileje, tylko o warunki do nauki i bezpieczeństwa emocjonalnego. Dla polskiego systemu oświaty to ważny sygnał: ADHD nie zniknie, jeśli będziemy je karać. Potrzebne są szkolenia dla nauczycieli, jasne procedury wsparcia i lepsza współpraca szkoły z rodziną. Dopiero wtedy dziecko z ADHD będzie miało szansę nie tylko „przetrwać” lekcje, ale też rozwijać swój potencjał.